Kino Mirage

Kinoteatr Mirage

obiekt wybudowany w latach 1910-1911 przez doktora Rudolfa Bebera. Przetrwał obie wojny światowe. Pod koniec lat 40 został rozebrany na potrzeby budowy domu partii, obecnie Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli.
Budynek kina „Mirage” był nieotynkowany, zbudowany z ciemno-czerwonej cegły, lecz w odróżnieniu od innych obiektów z tego okresu, szczycił się licznymi ozdobami architektonicznymi. W szczególności wyróżniała się ściana frontowa z szeroką bramą. Oprócz kolorowego obramowania samego wejścia, na rogach miała dwie, dość wysokie wieżyczki zwieńczone blaszanymi, spiczastymi kopułami. W wieżyczkach okrągłe okna obramowane szarymi cegłami, a między nimi podświetlany napis „MIRAGE”. Koszt budowy wraz z urządzeniami wewnętrznymi zamknął się kwotą 25 tysięcy rubli. Poczekalnie kinowa wyposażona była w dużą ilość luster oraz miękkie fotele. Znajdował tu się także "bufet cukierniczy" składający się z dwóch sal i tarasu letniego, posiadał on oświetlenie elektryczne i grała tu muzyka. Sala kinowa z balkonem odznaczała się dobrą widocznością, wyposażona była w twarde drewniane krzesła. W podziemiach kina znajdowały się urządzenia konieczne do jego obsługi oraz pomieszczenia sanitarne wyłożone białą glazurą co w owych czasach, w Łomży było nowością. Kino wyposażone było, jak twierdzili właściciele, w najlepszy na świecie aparat firmy "Gaumont".
Budynek stał wzdłuż Szosowej (obecnie Wojska Polskiego). Frontem zwrócony do placu Kościuszki, tyłem do Wiejskiej, a bokiem do placu Pocztowego. Plac, na którym stanął "Mirage" został wydzierżawiony przez Magistrat na 12 lat za opłatą 150 rubli rocznie. Po tym okresie zgodnie z umową, budynek miał przejść na własność miasta. W latach dwudziestych właścicielem kina był Mojrzesz Budnik, który nabył kino za 3000 dolarów.
Kino „Mirage” w pierwszych latach powojennych pełniło jednocześnie rolę kina i sali widowiskowej. Wg wspomnień mieszkańców jeszcze w 1946 r. odbywały się tutaj koncerty muzyczne.
Ówczesne władze zdecydowały rozebrać budynek. Pozyskany materiał przeznaczona na budowę Domu PZPR, który stanął w pobliżu.

Bibliografia

  • Urke Nachalnik: Życiorys własny przestępcy
  • Łódzkie Echo Wieczorne, 20 czerwca 1927
  • Wspólna Praca nr 5, 1927
  • Zeszyty Łomżyńskie Nr 4 z 2002 r